Over mij
Ik word boos en opstandig als verhalen tegenover elkaar worden gezet die eigenlijk bij elkaar horen. Klimaat versus sociale rechtvaardigheid. Ecologie versus economie. Wetenschap versus beleving. Die tegenstellingen kloppen niet, en toch zie je ze terugkeren in beleid, in processen, in debatten. Het is een makkelijk frame, maar meestal draagt het weinig bij. Alsof je moet kiezen, alsof je kant moet kiezen.
Ik voel me aangetrokken tot verhalen die samenbrengen, tot kaders die erkennen dat er verschil is en vandaaruit willen verbinden. Sociale rechtvaardigheid is voor mij zo’n kader. Toch als je hierin het recht om een kwaliteitsvol leven uit te bouwen, centraal zet. En natuurlijk met respect voor anderen en voor je leefomgeving. Sociale rechtvaardigheid is geen quick fix, wel een bril om naar een samenlevingsvraagstuk te kijken, om te horen hoe anderen dit ervaren. Het biedt ruimte om de complexiteit in de ogen te kijken, zonder erin te verdrinken.
De keuze voor dit kader is niet neutraal. Ik geloof in het belang ervan voor velen, in de kracht ervan voor maatschappelijke verandering. Het is mijn kompas.
Telkens weer zijn het die gesprekken die me het meest bijblijven. Mensen die renoveren onder financiële druk, die vertellen wat een goede woning, gezonde voeding of betaalbare energie voor hen concreet betekent. Buurtbewoners die nadenken over wat hun wijk écht nodig heeft of hun behoeftes kenbaar maken aan politici. De kwaliteit van de input is steeds hoog, de inzichten zijn verrassend scherp.
Mensen weten haarfijn te benoemen wat klopt en wat niet klopt — vanuit directe, persoonlijke betrokkenheid. Het treft me ook elke keer hoe groot de gedeelde grond is, in essentie willen mensen hetzelfde. Ervaringsexpertise is dan ook geen niche. Het is essentieel als je wilt dat een transitie voor iedereen werkt.
Ik hou van het echte werk. Mee aan de kar trekken, mee verantwoordelijkheid dragen, mee leren van wat lukt en wat niet. In projecten als Minder is Meer, Maakbaar Leuven, Hal 5, de Leuvense Voedselstrategie en de Boerencompagnie heb ik dat letterlijk en figuurlijk mogen doen — niet als externe consultant, maar als betrokken en actieve burger.
De sterkste hefboom in die projecten zijn steeds de allianties tussen mensen en organisaties met een andere achtergrond, die bereid zijn een stap opzij te doen en écht te luisteren naar wat de andere beweegt.
Actieonderzoek, kennisuitwisseling tussen praktijk en onderzoek, het vertalen van complexe inzichten naar bruikbare kaders, daar word ik oprecht enthousiast van. Maar wetenschappelijke expertise krijgt haar volle waarde pas in dialoog met de andere twee. De kennis van de persoon voor wie het de dagelijkse realiteit is, de kennis van wie de schouders zet onder nieuwe praktijk, en de kennis van wie beleid en praktijk bestudeert: op het raakvlak van die drie samen ontstaan de interessantste inzichten.